» » IKKI OLAM OVORASI - GULRUH YORMATOVA

IKKI OLAM OVORASI - GULRUH YORMATOVA

:
IKKI OLAM OVORASI - GULRUH YORMATOVA
:
20-01-2014, 19:30
:
2341
     

 IKKI OLAM OVORASI

     Necha kundirki ayolning jismu joni alanga ichida yonadi. Tegrasi olov, eru osmon olov. Hatto kasalxonaning oppoq shiftlaridan ham sap-sariq alanga otilayotgandek. Vujudining eng mayda-mayda tomirchalarigacha hansiroq, hovliqish, tipirchilash. Goyo ular nedandir qorqib jon talvasasida hilpirayotgandek, ularni tiriklik rishtalari bilan uzadigan nomalum, ammo juda vahshatli bir kuch juda-juda yaqin qolgandek. anotlari bilan shiftga qapishib, uni kuzatib turgan osha tilsimot sal fursat otishi bilan joniga changal soladi-yu, zaif vujudini bu sertashvish dunyodan manguga olib ketadi. Ammo ungacha olov ichida necha bor qovrilarkin?! Jahannam shumikin, deydi bazan ayol buning tush yoki ongligini anglolmay. uyoshda qatqaloq bosgan loyqa erdek tars-tars yorilib ketgan lablarini yalamoqchi boladi. Ammo tili ham bir parcha chog bolib, post tashlab yotgan lablarini jaz-jaz kuydiradi. Ogzi chuchimal tam sezadi. on. Lablari qonayapti. Demak hali olmabdi. Olgan odamning qoni qotib qoladi.
Suv, deya arang ingranadi u. Ammo togrisidagi karavotda kunduzgi gimir-gimirdan charchab, qotib uxlayotgan opasi uning ingroqlarini eshitmaydi. Ayolning unga havasi keladi. Bir paytlar men ham shunday miriqib uxlaganmikinman, degan oy otadi miyasidan. Nazarida tugilganidan buyon shu azobni boshidan kechirayotgandek, vujudi songsiz ogriqlardan ilma-teshik bolgandek. Otgan hayotiga razm solsa gam va faqat qora kunlar boy korsatadi. Shodligi, sogligi va baxtli damlari qora nuqtalar soyasida qolib, yoq bolib ketgandek. Bazan totli kunlari chaqmoqdek yalt etib xayolida bir jonlansa ham negadir uni baxt deb tan olgisi kelmaydi. Goyo gamli kunlari kopligidan rohat olardi u...
Oh, hozir bir qultum suv bolsaydi vujudini qovurishga ahd qilgan olov birdan pov etib ocharmidi balki.
Suv, deydi u yana bor madorini toplab. Nazarida u bu sozni juda baqirib, tomoqlarini yirtgudek bolib aytgandi. Ammo xonani toldirib, unga kozlarini loq qilib turgan olik sukunat goyo uni pisand etmagandek qilt etmadi. Song hamma narsa asta-sekin aylana boshladi. Shift, hovlidagi chiroq nuridan oqarib korinayotgan eshik-deraza va ong qolini boshiga yostiq qilgancha, ogzidan solagi oqib uxlayotgan opasi ham gir-gir aylandi. Va hammasi yaxlit bir sharsharaga, oppoq kopiklari toshga urilib osmonga sapchiyotgan tip-tiniq suvga aylandi. Ayol hovliqib sharasharaga hovuchini tutdi. Issiq. Barmoqlarini kuydirdi. Tavakkal qilib lablarini bosdi, yutoqib-yutoqib ichdi. Ammo vujudi qonmadi. Birdan sharshara ham ulkan alangaga aylandi. U alanga ichida qoldi, alanga ichida tolgonib-tolgonib oqa boshladi...
Bizni qorqitma, kozingni och, opasining yiglamsiragan ovozi uzoq-uzoqlardan eshitilgandek boldi. Holsizlanib kozini ochdi. Ancha paytgacha qaerda ekanligini anglolmay shiftga termulib yotdi. Shiftning pashsha otirgan joylaridan bildiki, kasalxonada ekan. Shunday bezor boldiki bu erdan. aniydi oyoqlariga bir dam kuch ensa-yu, derazadan pastga sakrab, qochsa, qochaversa. Nursiz kunlaridan, hayotidan, ozidan qochib ketsa, olislarga qanot boglab uchsa... Afsus, endi bunday qilolmaydi. Onasi aytganidek kozi yiltirab yotgan bir qop gosht endi u. Notavon, birovga dardisar. Hatto kichkina godakchalik ham harkati yoq uning. Hojatga ham birov olib boradi, birov ovqatlantiradi, birov sochlarini taraydi. Butun vujudi birovlarning izmiga otib ketgan. Har zamon lablarini qimirlatib, iymanib, titranib, tortinib oz istaklarini bayon etadi. Bayon etadi-yu, bajaruvchining yuziga xavotirlanib tikiladi. Ogrinmayaptimi, irganmayaptimi, malol kelmayaptimi. Uch oydan buyon ahvol shu. Uch oydan buyon yaqinlari navbatma-navbat unga qaraydi, oldiga yotib qoladi. Jigarlari unga astoydil mehribonlik qilishsada, yuz-kozlarida horginlik, zerikish. Tezroq u va ozlari uchun ham azobli bolgan kunlarning nihoyasini kutayotgandek. Olgan kishining jasadi erga qoyilishi bilan unitiladi, degan gapni eshitgandi. Ammo hali uning vujudi tuproqqa qorishmay unitilgan, tiriklar safidan chiqarilgandi. Unga elib-yugurib qaraydigan hamshiralar ham toliqqan, navbatchilikka kelishganida ey, haliyam olmadingizmi, degandek ajablanib qarashayotgandek. Tiriklik tashvishi shunday qudratli kuch ekanki, hamma soglom odamlar bu daryoga boshi bilan shongishga oshiqadi, hovliqadi, bir-birini ranjitadi...
Uning oxirgi kunlarini yashayotganligini bilishsada, jigarlari ortasida sansolarlik avj olgan. "Bugun sen bor, men falon ishni qilishim kerak. Ertaga u borsin men manavi yumushni bajarmasam bolmaydi. Birgina tashvishsiz odam u, na ketoladi va na qolishiga ijozat bor. Kutish, kutish va yana kutish. Nimani kotayotganligini ozi ham bilmaydi. Olimnimi yoki hayotni. aysi biri qudratli, qaysi biri ikkinchisini yanchib tashlay oladi?! Ikki olam ovorasi u. Nazarida ozini bu olamga boglab turgan rishtalar juda kuchsiz, lahza sayin vujudining allaqaerlarida chirigan ipdek chirt-chirt uzilmoqda, ingramoqda. Endi hayotning, tiriklikning u bilan ishi yoq. U faqat soglom odamlarni yoqtiradi, ularni domiga tortadi. Zero, kasalligi avj qilib kelayotganini bilsada, u tirikchilik tashvishidan ortib bir zum ozi uchun qaygurolmagandi. Goyo tiriklik uchun elib-yuguradigan yolgiz inson ozidek edi...
Endi toshakka mixlangan choglari yuragida tuzalaman, degan umid bor edi. Hozir esa yashayotganidan ham iymanadi, hammaga malol kelayotganidan qiynaladi. Tezroq u yoki bu yoqlik bolsaydi...
Opasining qol telefonda kim bilandir gaplashayotgani beixtiyor qulogiga chalindi:
Kichkina xolang kelishi bilan uyga uchib boraman, dedim-ku.
Ha, hozir opasi zanjirband qushdek arang otiribdi oldida. Har lahza hayot sari oshiqayapti, uni tiriklik kutayapti. Jigarchilik masuliyati keyingi qarovchi izmiga otishi bilan ehtimol ozod bolgan qushdek parpirab-parpirab uchar...
Shu payt eshik ohista taqilladi. Eshikdan avval shildiroq elim xalta, song elkasiga kasalxonaning kirchimol xaltini tashlab olgan kimsa korindi.
Keling kuyov, dedi opasi uni korishi bilan hovliqib ornidan turarkan. "Kuyov qolidagi eguliklar solingan elim xaltalarni tumba ustiga qoydida, u tomon yuzlandi:
andaysan?
Ayol iymandi. Shu notavon korinishda yostiqdoshiga robaro bolayotgani uchun ozini ham erini ham yomon korib ketdi. "Shunday koringanimdan kora olganim yaxshiydi degan oy otdi miyasidan. Darmonsiz barmoqlari bilan sochlarini tekislagan boldi, koz qiri bilan erini kuzatdi. Roparasida qol qovushtirib otirgan shu erkak bir paytlar uni telbalarcha sevgandi. Ayol osha haroratni yana tuygisi keldi. Umidvor uning kozlariga termuldi, nigohlarini tutishga urindi. Ammo beparvr tikilib turgan nigohlar unda ediyu, erkakning xayoli tamoman boshqa yoqlarda kezinib yurardi. Olim oldidan ayolga eng birinchi eri begonalasharkanda, deya oyladi ogrinib. "Xotini olgan erkak qoshninikiga qarab yiglaydi derdi momosi. Kim biladi bu ham qaysi qoshninikiga qarab yiglashni moljallayotgandir hozir.
Keting, dedi ayol ohista ammo qatiy. boshqa kelmang.
Erkak ham shuni kutib turgandek, uchib ornidan turdi va hech narsani oylab otirmay eshik tomon yurdi. ars etib yopilgan eshik ipdek ilinib turgan ortadagi rishtani ham uzib yubordi.
Nega bunday qilding? baqirib yubordi opasi. Ozmi-kopmi dori-darmoningga qarashib turgandi.
Ha, opasi aynan shunday dedi. Goyo manavi qoshnimiz yoki tanishimiz ham qarashib turgandi, degandek qilib gapirdi. Ayol esa erining shunchaki qarashib turishini emas, ozi uchun joni-jahonini berishini istardi. Ammo...
Menga endi hech kim qarashmasin, foydasi yoq.
Voy, nega bunday deysan?
Opasi bu sozni shunchalik oddiy qilib aytdiki, goyo uning olishi allaqachon aniq bolgandek. Yaqinlari esa osha kunni sabr-toqat bilan kutayotgandek...
Kechga tomon singlisi emas yangasi keldi. Yuzlarida iddao. Singlisining ishi chiqib qolibdi. Boshqalar bir kundan navbatchi bolsa, men ikki kundan bolamanmi, degan norozilik yogilardi nigohlaridan. Ayol battar karavotiga qapishdi, yangasining tana tola nigohlarini kormaslik uchun kozlarini chirt yumib oldi. achon kozi ilinganini bilmaydi. Bir payt shu bir tutam qush uyqusida ham tush kordi. Tushida rahmatli otasi bilan toqqa poda haydab ketayotganmish. U negadir hech otasiga etib yurolmasmish. Otasi esa qavogini uygancha "tez-tez yur, deya uni shoshiltirayotganmish.
Toxtang, suv ichib olay, ozining ovozidan ozi chochib uygonib ketdi. Koridorda yangasining gongillab kim bilandir gaplashayotgani qulogiga chalindi:
Koshki onglansa. Bekorga hammaning sarson bolgani qoladi.
Meni aytayapti, deya oyladi ayol. Va bor vujudi bilan koridorga quloq tutdi. Ammo endi yangasining ovozi juda pasayib ketgandi. Shivir-shivir qilishidan ozi haqidagi mashum haqiqatni ayon qilayotgani aniq. Nahotki, endi olsam?! Shumi yashash? Hayot deganlari shunchalik bemani narsami.
Choshgohga yaqin akasi bolalarini olib keldi. Xonadagi kishining yuragini tors yoradigan sukunat birdan shovqin-suronga qorishib ketdi. oam-qaygu, kasallik va olim neligini bilmaydigan ogli bilan qizi kular, qiyqirar, simi chozilib ketgan karavotlarga sakrab, osmonga irgishlardi. Necha kundirki ayolning sillasini quritayotgan xonadagi olik sukunatga qarshi ilk bor isyon qilgan tirik ovoz edi bolalari. Devoru shiftlardan yopirilib kelayotgan olim sharpasi bu jaranglardan qorqqandek birdan zim-goyib boldi.
Jim bolinglar onang kasal! deya hayqirdi eshikdan choynak kotarib kirgan yangasi. Bolalar bu gayritabiiy qichqiriqdan bir dam tek qotishdi. Murgak vujudlariga allaqanday qorqinch yopirilib kirgandek boldi. Shu zahotiyoq ayolga olim sharpasi yana yuz korsatdi.
Indamang, dedi ranjib. Mayli oynashsin.
Ajalingizdan besh kun burun oldiradi-ku bularingiz, battar tutaqdi yangasi. Ha, u ham ozi bilib-bilmay ayolning baribir olimga mahkum ekanligini yana eslatib otdi. Ogli biroz kattaligiga borib, asta uning yoniga chokdi.
Aya, siz olasizmi, sizni bobomning yoniga komib qoyishadimi? dedi song qop-qora kozlarini tikib. Ayol seskanib ketdi. Ozini beparvo tutib, jilmaymoqchi boldi. Ammo lablari oziga boysunmadi. Ich-ichidan bir tolgonish kelib gapirishga izn bermayotgan bolsada, oglining savolini javobsiz qoldirgisi kelmadi.
Bekor gap. Kim aytdi buni senga?
Ogli peshonasini tirishtirib, qulogiga uzuq-yuluq chalingan gap egasini eslashga urindi. Ammo eslolmadi. Aybdorlarcha onasiga termuldi. Ayol esa bolaning oldida shu gaplarni gapirgan yaqinlaridan ranjidi. Shu tun uzoq oyladi. Ozining olim bilan hayot ortasida avvora ekanligining sababini topgandek boldi. Yuragida shunday olov yondiki, bu olov asta-sekin taslim bolayotgan, qovjirayotgan vujudini uygotib, jimirlatib yuborgandek boldi. Bu alangada shijoat, gayrat kimlardandir nafrat va alam hissi qorishiq edi. "Yashashim kerak, dedi lablari qaltirab. "Qasdma-qasdiga yashashim kerak.
Suv, deya arang ingranadi u. Ammo togrisidagi karavotda kunduzgi gimir-gimirdan charchab, qotib uxlayotgan opasi uning ingroqlarini eshitmaydi. Ayolning unga havasi keladi. Bir paytlar men ham shunday miriqib uxlaganmikinman, degan oy otadi miyasidan. Nazarida tugilganidan buyon shu azobni boshidan kechirayotgandek, vujudi songsiz ogriqlardan ilma-teshik bolgandek. Otgan hayotiga razm solsa gam va faqat qora kunlar boy korsatadi. Shodligi, sogligi va baxtli damlari qora nuqtalar soyasida qolib, yoq bolib ketgandek. Bazan totli kunlari chaqmoqdek yalt etib xayolida bir jonlansa ham negadir uni baxt deb tan olgisi kelmaydi. Goyo gamli kunlari kopligidan rohat olardi u...
Oh, hozir bir qultum suv bolsaydi vujudini qovurishga ahd qilgan olov birdan pov etib ocharmidi balki.
Suv, deydi u yana bor madorini toplab. Nazarida u bu sozni juda baqirib, tomoqlarini yirtgudek bolib aytgandi. Ammo xonani toldirib, unga kozlarini loq qilib turgan olik sukunat goyo uni pisand etmagandek qilt etmadi. Song hamma narsa asta-sekin aylana boshladi. Shift, hovlidagi chiroq nuridan oqarib korinayotgan eshik-deraza va ong qolini boshiga yostiq qilgancha, ogzidan solagi oqib uxlayotgan opasi ham gir-gir aylandi. Va hammasi yaxlit bir sharsharaga, oppoq kopiklari toshga urilib osmonga sapchiyotgan tip-tiniq suvga aylandi. Ayol hovliqib sharasharaga hovuchini tutdi. Issiq. Barmoqlarini kuydirdi. Tavakkal qilib lablarini bosdi, yutoqib-yutoqib ichdi. Ammo vujudi qonmadi. Birdan sharshara ham ulkan alangaga aylandi. U alanga ichida qoldi, alanga ichida tolgonib-tolgonib oqa boshladi...
Bizni qorqitma, kozingni och, opasining yiglamsiragan ovozi uzoq-uzoqlardan eshitilgandek boldi. Holsizlanib kozini ochdi. Ancha paytgacha qaerda ekanligini anglolmay shiftga termulib yotdi. Shiftning pashsha otirgan joylaridan bildiki, kasalxonada ekan. Shunday bezor boldiki bu erdan. aniydi oyoqlariga bir dam kuch ensa-yu, derazadan pastga sakrab, qochsa, qochaversa. Nursiz kunlaridan, hayotidan, ozidan qochib ketsa, olislarga qanot boglab uchsa... Afsus, endi bunday qilolmaydi. Onasi aytganidek kozi yiltirab yotgan bir qop gosht endi u. Notavon, birovga dardisar. Hatto kichkina godakchalik ham harkati yoq uning. Hojatga ham birov olib boradi, birov ovqatlantiradi, birov sochlarini taraydi. Butun vujudi birovlarning izmiga otib ketgan. Har zamon lablarini qimirlatib, iymanib, titranib, tortinib oz istaklarini bayon etadi. Bayon etadi-yu, bajaruvchining yuziga xavotirlanib tikiladi. Ogrinmayaptimi, irganmayaptimi, malol kelmayaptimi. Uch oydan buyon ahvol shu. Uch oydan buyon yaqinlari navbatma-navbat unga qaraydi, oldiga yotib qoladi. Jigarlari unga astoydil mehribonlik qilishsada, yuz-kozlarida horginlik, zerikish. Tezroq u va ozlari uchun ham azobli bolgan kunlarning nihoyasini kutayotgandek. Olgan kishining jasadi erga qoyilishi bilan unitiladi, degan gapni eshitgandi. Ammo hali uning vujudi tuproqqa qorishmay unitilgan, tiriklar safidan chiqarilgandi. Unga elib-yugurib qaraydigan hamshiralar ham toliqqan, navbatchilikka kelishganida ey, haliyam olmadingizmi, degandek ajablanib qarashayotgandek. Tiriklik tashvishi shunday qudratli kuch ekanki, hamma soglom odamlar bu daryoga boshi bilan shongishga oshiqadi, hovliqadi, bir-birini ranjitadi...
Uning oxirgi kunlarini yashayotganligini bilishsada, jigarlari ortasida sansolarlik avj olgan. "Bugun sen bor, men falon ishni qilishim kerak. Ertaga u borsin men manavi yumushni bajarmasam bolmaydi. Birgina tashvishsiz odam u, na ketoladi va na qolishiga ijozat bor. Kutish, kutish va yana kutish. Nimani kotayotganligini ozi ham bilmaydi. Olimnimi yoki hayotni. aysi biri qudratli, qaysi biri ikkinchisini yanchib tashlay oladi?! Ikki olam ovorasi u. Nazarida ozini bu olamga boglab turgan rishtalar juda kuchsiz, lahza sayin vujudining allaqaerlarida chirigan ipdek chirt-chirt uzilmoqda, ingramoqda. Endi hayotning, tiriklikning u bilan ishi yoq. U faqat soglom odamlarni yoqtiradi, ularni domiga tortadi. Zero, kasalligi avj qilib kelayotganini bilsada, u tirikchilik tashvishidan ortib bir zum ozi uchun qaygurolmagandi. Goyo tiriklik uchun elib-yuguradigan yolgiz inson ozidek edi...
Endi toshakka mixlangan choglari yuragida tuzalaman, degan umid bor edi. Hozir esa yashayotganidan ham iymanadi, hammaga malol kelayotganidan qiynaladi. Tezroq u yoki bu yoqlik bolsaydi...
Opasining qol telefonda kim bilandir gaplashayotgani beixtiyor qulogiga chalindi:
Kichkina xolang kelishi bilan uyga uchib boraman, dedim-ku.
Ha, hozir opasi zanjirband qushdek arang otiribdi oldida. Har lahza hayot sari oshiqayapti, uni tiriklik kutayapti. Jigarchilik masuliyati keyingi qarovchi izmiga otishi bilan ehtimol ozod bolgan qushdek parpirab-parpirab uchar...
Shu payt eshik ohista taqilladi. Eshikdan avval shildiroq elim xalta, song elkasiga kasalxonaning kirchimol xaltini tashlab olgan kimsa korindi.
Keling kuyov, dedi opasi uni korishi bilan hovliqib ornidan turarkan. "Kuyov qolidagi eguliklar solingan elim xaltalarni tumba ustiga qoydida, u tomon yuzlandi:
andaysan?
Ayol iymandi. Shu notavon korinishda yostiqdoshiga robaro bolayotgani uchun ozini ham erini ham yomon korib ketdi. "Shunday koringanimdan kora olganim yaxshiydi degan oy otdi miyasidan. Darmonsiz barmoqlari bilan sochlarini tekislagan boldi, koz qiri bilan erini kuzatdi. Roparasida qol qovushtirib otirgan shu erkak bir paytlar uni telbalarcha sevgandi. Ayol osha haroratni yana tuygisi keldi. Umidvor uning kozlariga termuldi, nigohlarini tutishga urindi. Ammo beparvr tikilib turgan nigohlar unda ediyu, erkakning xayoli tamoman boshqa yoqlarda kezinib yurardi. Olim oldidan ayolga eng birinchi eri begonalasharkanda, deya oyladi ogrinib. "Xotini olgan erkak qoshninikiga qarab yiglaydi derdi momosi. Kim biladi bu ham qaysi qoshninikiga qarab yiglashni moljallayotgandir hozir.
Keting, dedi ayol ohista ammo qatiy. boshqa kelmang.
Erkak ham shuni kutib turgandek, uchib ornidan turdi va hech narsani oylab otirmay eshik tomon yurdi. ars etib yopilgan eshik ipdek ilinib turgan ortadagi rishtani ham uzib yubordi.
Nega bunday qilding? baqirib yubordi opasi. Ozmi-kopmi dori-darmoningga qarashib turgandi.
Ha, opasi aynan shunday dedi. Goyo manavi qoshnimiz yoki tanishimiz ham qarashib turgandi, degandek qilib gapirdi. Ayol esa erining shunchaki qarashib turishini emas, ozi uchun joni-jahonini berishini istardi. Ammo...
Menga endi hech kim qarashmasin, foydasi yoq.
Voy, nega bunday deysan?
Opasi bu sozni shunchalik oddiy qilib aytdiki, goyo uning olishi allaqachon aniq bolgandek. Yaqinlari esa osha kunni sabr-toqat bilan kutayotgandek...
Kechga tomon singlisi emas yangasi keldi. Yuzlarida iddao. Singlisining ishi chiqib qolibdi. Boshqalar bir kundan navbatchi bolsa, men ikki kundan bolamanmi, degan norozilik yogilardi nigohlaridan. Ayol battar karavotiga qapishdi, yangasining tana tola nigohlarini kormaslik uchun kozlarini chirt yumib oldi. achon kozi ilinganini bilmaydi. Bir payt shu bir tutam qush uyqusida ham tush kordi. Tushida rahmatli otasi bilan toqqa poda haydab ketayotganmish. U negadir hech otasiga etib yurolmasmish. Otasi esa qavogini uygancha "tez-tez yur, deya uni shoshiltirayotganmish.
Toxtang, suv ichib olay, ozining ovozidan ozi chochib uygonib ketdi. Koridorda yangasining gongillab kim bilandir gaplashayotgani qulogiga chalindi:
Koshki onglansa. Bekorga hammaning sarson bolgani qoladi.
Meni aytayapti, deya oyladi ayol. Va bor vujudi bilan koridorga quloq tutdi. Ammo endi yangasining ovozi juda pasayib ketgandi. Shivir-shivir qilishidan ozi haqidagi mashum haqiqatni ayon qilayotgani aniq. Nahotki, endi olsam?! Shumi yashash? Hayot deganlari shunchalik bemani narsami.
Choshgohga yaqin akasi bolalarini olib keldi. Xonadagi kishining yuragini tors yoradigan sukunat birdan shovqin-suronga qorishib ketdi. oam-qaygu, kasallik va olim neligini bilmaydigan ogli bilan qizi kular, qiyqirar, simi chozilib ketgan karavotlarga sakrab, osmonga irgishlardi. Necha kundirki ayolning sillasini quritayotgan xonadagi olik sukunatga qarshi ilk bor isyon qilgan tirik ovoz edi bolalari. Devoru shiftlardan yopirilib kelayotgan olim sharpasi bu jaranglardan qorqqandek birdan zim-goyib boldi.
Jim bolinglar onang kasal! deya hayqirdi eshikdan choynak kotarib kirgan yangasi. Bolalar bu gayritabiiy qichqiriqdan bir dam tek qotishdi. Murgak vujudlariga allaqanday qorqinch yopirilib kirgandek boldi. Shu zahotiyoq ayolga olim sharpasi yana yuz korsatdi.
Indamang, dedi ranjib. Mayli oynashsin.
Ajalingizdan besh kun burun oldiradi-ku bularingiz, battar tutaqdi yangasi. Ha, u ham ozi bilib-bilmay ayolning baribir olimga mahkum ekanligini yana eslatib otdi. Ogli biroz kattaligiga borib, asta uning yoniga chokdi.
Aya, siz olasizmi, sizni bobomning yoniga komib qoyishadimi? dedi song qop-qora kozlarini tikib. Ayol seskanib ketdi. Ozini beparvo tutib, jilmaymoqchi boldi. Ammo lablari oziga boysunmadi. Ich-ichidan bir tolgonish kelib gapirishga izn bermayotgan bolsada, oglining savolini javobsiz qoldirgisi kelmadi.
Bekor gap. Kim aytdi buni senga?
Ogli peshonasini tirishtirib, qulogiga uzuq-yuluq chalingan gap egasini eslashga urindi. Ammo eslolmadi. Aybdorlarcha onasiga termuldi. Ayol esa bolaning oldida shu gaplarni gapirgan yaqinlaridan ranjidi. Shu tun uzoq oyladi. Ozining olim bilan hayot ortasida avvora ekanligining sababini topgandek boldi. Yuragida shunday olov yondiki, bu olov asta-sekin taslim bolayotgan, qovjirayotgan vujudini uygotib, jimirlatib yuborgandek boldi. Bu alangada shijoat, gayrat kimlardandir nafrat va alam hissi qorishiq edi. "Yashashim kerak, dedi lablari qaltirab. "Qasdma-qasdiga yashashim kerak. 

Gulruh YORMATOVA, "Hordiq" gazetasining bo'lim muharriri


. , 3 ,
 

 
SAYTIMIZNING HURMATLI FOYDALANUVCHILARI VA MEHMONLARI! SIZLAR UCHUN ENDI TELEGRAM DASTURIGA MO'LJALLANGAN SAYTIMIZNING MEDIA KANALI OCHILDI! SAYTIMIZDAGI BARCHA KLIP VA TARONALARNI USHBU KANALIMIZ ORQALI HAM YUKLAB OLISHINGIZ MUMKIN!
USHBU HAVOLAGA BOSING VA JOINNI BOSING


...

.
, Mehmon, .

«     2016    »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 

Siz qaysi viloyatdansiz?